Ara 08

(En fazla 300 Kelime ekleyebilirsiniz.)

Hayat bazen öyle acımasız olabiliyor, öyle bir yerden vuruyor ki, başa çıkmaya çalışmak, gülümseyerek mücadele etmek bazen gerçekten dayanılmaz oluyor. En sevdiğimiz kişi bize endişeli bir ifade ile “doktordan geliyorum” dediği anda kafamızda binlerce senaryo oluşuyor, hep kötü senaryolar kuruyoruz nedense ve genelde de acı gerçeği öğrendiğimiz an beynimizden vurulmuşa dönüyoruz, yakıştıramıyoruz çünkü sevdiğimize. “O kadar insan dururken neden o?” diye hemen isyan bayrağını açıveriyoruz.

Sevdiğini kaybetme korkusu, geçmişte yaşadıklarımızdan duyulan üzüntüler, yeterince sevememenin getirdiği pişmanlıklar, gelecekle ilgili endişeler, “acaba ne kadar zamanımız var” soruları birbirine giriveriyor hemen. O an sımsıkı sarılmaya başlıyorsun hayata, mücadele etmeye başlıyorsun, el ele veriyorsun, kenetleniyorsun ve herşeyin düzeleceğine inandırmaya çalışıyorsun kendini ve çevrendekileri. Günlerce, aylarca, hatta yıllarca mücadele ediyorsun ama hayat bazen o kadar acımasız oluyor ki sonunda işte o acımasız gerçekle yüzleşiyorsun, boğazında kocaman bir yumru oluşuyor ve hızla o beton duvara çarpıveriyorsun sonunda.